Dlaczego i kiedy obserwowana zmiana czasu staje się faktyczną zmianą czasu

Dwaj obserwatorzy:1 i 2 poruszają się ruchem jednostajnym. Tak długo jak poruszają się ruchem jednostajnym, obserwują skrócenia czasu w układzie odniesienia drugiego z nich (rozdział WZGLĘDNIŚĆ OBSERWACJI) . Jednak aby sprawdzić, w którym z układów odniesienia czas rzeczywiście zwalnia konieczne jest spotkanie obu obserwatorów i porównanie zegarów. Tak więc obserwator 2 zawraca i dogania obserwatora 2.

Tak więc czas wskazywany przez zegar obserwatora 1 jest równy:

Podczas gdy czas wskazywany przez zegar obserwatora 2 jest równy:


ponieważ pamiętamy (z poprzedniej strony), że upływ czasu wzdłuż łuku AB jest równy zeru.

Gdzie: and:
Więc:


Jak widać z powyższego rozumowania skrócenie czasu, mimo że wciąż zgodnie z przewidywaniami Teorii Względności, nie jest efektem prędkości ciał ale jeest efektem zmiany prędkości jednego z ciał a dokładnie jest efektem tego, że ciało nr 2 poruszało się wzdłuż fragmentu trajektorii, wzdłuż którego upływ czasu był równy zeru (jest to oczywiście teoretyczny przypadek odpowiadający natychmiastowej zmianie prędkości czyli ruchowi z nieskończonym przyśpieszeniem).

WARUNKIEM KONIECZNYM DO ZAISTNIENIA FAKTYCZNEJ ZMIANY CZASU W UKŁADZIE JEDNEGO Z CIAŁ JEST ZMIANA PRĘDKOŚCI TEGO CIAŁA

ZMIANA PRĘDNOŚCI POWODUJE, ŻE CIAŁO PRZEBYWA CZĘŚĆ SWOJEJ DROGI WZDŁUŻ ŁUKU, WZDŁUŻ KTÓREGO UPŁYW CZASU JEST RÓWNY ZERU

WNIOSKI:
W Teorii Względności rozpatrujemy zmianę upływu czasu w układach w ruchu jedynostajnym jako wynik prędkości ciał. W FER najważniejszym czynnikiem określającym fizykę zjawiska skrócenia czasu, nie jest ruch jednostajny, ponieważ w czasie ruchu jednostajnego zjawisko skrócenia czasu jest symetryczne dla obydwu obserwatorów, ale moment, w którym jeden z uczestników zmienia prędkość.
Właśnie moment zmiany prędkości powoduje powstawanie zjawisk, które jeśli zostaną zbadane, dadzą nam wiedzę o naturze efektu spowolnienia upływu czasu w układzie ciała w ruchy.
Ten wniosek pozostaje w zgodzie z podobnymi wnioskami wynikającymi ze Szcególnej Teorii Względności, które przedstawiłem w innych moich artykułach dotyczących eksperymentu przeprowadzonego przez Hafele i Keatinga (patrz bibliografia)

Contents <<< Previous page <<< >>> Next Page >>> References You are reading chapter 7